شمارهٔ ۳ - شکوه از مفارقت دوستی

چه شد که بی سببی پا کشیدی از همه جا
لوند مشرب و آنگاه خویشتن داری ۱

زر شراب بدستت فتاده است مگر
که رفته رفته ز مستی عزیز دیداری ۲

ز دستگیری اهل هنر عجب دارم
ز روزگار نمی آید اینقدر یاری ۳

مگر که در گرو باده کرده ای دستار
کنون ز برهنگی سر برون نمی آری ۴

بس است بر سر ژولیده، موی ژولیده
بیا که مفت گران جان بود سبکباری ۵

ز چشم یار تو پیغام وصل آورده
بکشور تنت ار آمده است، بیماری ۶

همان بخانه خود زود باز می گردد
که قاصدان را رسمست زود رفتاری ۷