غزل ۵۶۴ - نزد این خلق از رواج باطل حق دشمنی

نزد این خلق از رواج باطل حق دشمنی
حرف حق گو، چون اناالحق گوی باشد کشتنی ۱

بسکه در پای خیالت هر زمان سر میهنم
در جوانی چون هلالم گشته قامت منحنی ۲

بر جرس این طعنه می آید که در راه طلب
زار نالی اینقدر از چیست با روئین تنی ۳

عاقبت پیراهن گل پای تا سر در گرفت
تا بکی بر آتش بلبل کند دامن زنی ۴

خلوت دل بیصفا و تیره شد از راه چشم
گرچه دایم خانه از روزن پذیرد روشنی ۵

نیست همچون دامن مژگان او آتش فروز
گر کند دور افق بر آتش من دامنی ۶

می تواند داد اثر تیر دعا را آنکه داد
ناوک مژگان او را بیگمان صیدافکنی ۷

چاره سازی سر کند هر جا که بخت چربدست
می کند آبی که او ریزد بر آتش روغنی ۸

شمه ای ز آهن دلی های تو می گفتم کلیم
چون جرس بودی اگر او را زبان آهنی ۹