غزل ۵۴۷ - ز آتش پنهان عشق، هر که شد افروخته

ز آتش پنهان عشق، هر که شد افروخته
دود نخیزد ازو چون نفس سوخته ۱

دلبر بیخشم و کین، گلبن بیرنگ و بوست
دلکش پروانه نیست، شمع نیفروخته ۲

در وطن خود گهر، آبله ای بیش نیست
کی بعزیزی رسد، یوسف نفروخته ۳

مایه آرام دل، چشم هوس بستن است
از طپش آسوده است، باز نظر دوخته ۴

شاید آید بدام مرغ پریده ز چنگ
گرم نگردد اگر عاشق وا سوخته ۵

داروی بیماریش مستی پیوسته است
چشم تو این حکمت از پیش که آموخته ۶

آمد و آورد باز از سر کویش کلیم
بال و پر ریخته جان و دل سوخته ۷