غزل ۵۳۲ - غنچه یکی ز جمله خونین دلان تو

غنچه یکی ز جمله خونین دلان تو
رفته فرو بخویش بفکر دهان تو ۱

از بهر کشتن دو جهان آن کمر بس است
شمشیر احتیاج ندارد میان تو ۲

هر جا که فتنه ایست در ابروت جا گرفت
بیش از دو خانه گرچه ندارد کمان تو ۳

بدنام بیوفائیم از بسکه می کنم
با سیل اشک خود سفر از آستان تو ۴

بدنام خواندم همه کس بیگمان بد است
نامی که نگذرد بغلط بر زبان تو ۵

باری ز دستبوس مکن منع ما اگر
تنگست جای بوسه بکنج دهان تو ۶

بر چرخ این هلال نباشد که دست حسن
آویخته بطاق بلندی کمان تو ۷

می را نهفته خوردم و مستی نهان نماند
رسوای عالمم ز نگاه نهان تو ۸

از ناله ات کلیم چه حاصل که چون جرس
فریادرس بهم نرساند فغان تو ۹