غزل ۵۲۹ - نه گل شناسم و نه باغ و بوستان بی تو

نه گل شناسم و نه باغ و بوستان بی تو
که دیده در نگشاید بر این و آن بی تو ۱

ز خضر گیرم و بر خاک ریزم آبحیات
بزندگی شده ام بسکه سرگران بی تو ۲

درین بهار چو گل از سفر توهم باز آی
ببین چه می کند این چشم خونفشان بی تو ۳

گمان برند که من نیز با تو هم سفرم
چنین که می روم از خویش هر زمان بی تو ۴

طفیلئی که پس از میهمان بجا ماند
چه قدر دارد جان مانده آنچنان بی تو ۵

کجاست فرصت آن کز فراق شکوه کنم
بغیر نام تو نگذشته بر زبان بی تو ۶

همه ذخیره شبهای تیره روزی رفت
چو شمع سوخته شد مغز استخوان بی تو ۷

بجام و ساغر ما قطره ای نمی افتد
اگر نشاط ببارد ز آسمان بی تو ۸

تو همچو تیر ز کف جسته رفته ای و کلیم
بخود فرو شده چون حلقه کمان بی تو ۹