غزل ۵۰۹ - نه همین می رمد آن نوگل خندان از من

نه همین می رمد آن نوگل خندان از من
می کشد خار درین بادیه دامان از من ۱

با من آمیزش او الفت موج است و کنار
روز و شب با من و پیوسته گریزان از من ۲

قمری ریخته بالم به پناه که روم
تا بکی سرکشی سرو خرامان از من ۳

بتکلم، بخموشی، به تبسم، به نگاه
می توان برد بهر شیوه دل آسان از من ۴

نیست پرهیز من از زهد که خاکم بر سر
ترسم آلوده شود دامن عصیان از من ۵

اشک بیهوده مریز اینهمه از دیده کلیم
گرد غم را نتوان شست بطوفان از من ۶