خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

شاعر در این متن از دردها و رنج‌های زندگی خود می‌گوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند موی قلم، چراغ تیره روزی، فانوس، و بلبلان گلزار، احساس ناامیدی و تنهایی خود را بیان می‌کند. او از تلاش‌های بی‌ثمر و توبه‌های بی‌فایده سخن می‌گوید و در نهایت، خود را همچون مرغی در قفس می‌بیند.

متن دارای مضامین عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.

مشاهده کامل

آوردم از مو قلم چون شرح ضعف تن کنم
ور ز جان سختی نویسم خامه از آهن کنم

کلبه ام هرگز چراغ از تیره روزیها نداشت
در دم آخر عجب گر خانه را روشن کنم

کی بود کو را بیابم واگذارم خویشرا
از گریبان دست بردارم در آن گردن کنم

جامه فانوس می پوشاندم هر دم بزور
من کجا پروای جان دارم که فکر تن کنم

صورت قلاب ماهی گیرد از ناراستی
رشته تسبیح زاهد را چو در سوزن کنم

قطره ای از اشک خونین می چکانم بر سرش
انتخاب خار خوش قدی چو در گلشن کنم

بلبلان را ناله در گلزار کردن عیب نیست
همچو نی لب بر لبش بگذارم و شیون کنم

دل فسرد از توبه دیگر می کشی بیفایدست
در چراغ مرده نفعی نیست گر روغن کنم

چون کنم اظهار نسبت با گرفتاران کلیم
خویش را مرغ قفس از چاک پیراهن کنم

«کلیم کاشانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir