غزل ۴۶۴ - کو همتی که از همه قطع نظر کنیم

کو همتی که از همه قطع نظر کنیم
وز سر گذشته چاره هر دردسر کنیم ۱

ما را محل رحم ندانسته روزگار
گر همچو شمع از همه تن گریه سر کنیم ۲

در نامه شکل زلف ترا می کشیم و بس
گر شرح حال در هم خود مختصر کنیم ۳

گر منت وظیفه گرانی چنین کند
ترک وظیفه خواری فیض سحر کنیم ۴

یک گام بی متابعت او نمی رویم
گر سایه را بخویش رفیق سفر کنیم ۵

بنشین دمی بدیده گوهر فشان ما
تا رشته میان ترا پرگهر کنیم ۶

گر اشک را بکام دل خویش سر دهیم
در سنگ آبیاری تخم شرر کنیم ۷

روی تنک بلاست که صد ره شدیم پست
ما را نداد دل که غم از دل بدر کنیم ۸

در چاره صداع زیاده سری کلیم
مشتی ز خاک کوی قناعت بسر کنیم ۹