غزل ۴۵۶ - بدام عشق تو بیدانه مبتلا شده ام

بدام عشق تو بیدانه مبتلا شده ام
پرم مبند چو دل بسته مبتلا شده ام ۱

جدا ز یاران، تار گسسته را مانم
که بینوا شده ام گر دمی جدا شده ام ۲

چراغ اهل دلم، بیفروغم ار بینی
ز گرد محنت این کهنه آسیا شده ام ۳

نه از ترحم، صیاد کرده آزادم
ز ضعف تن ز شکاف قفس رها شده ام ۴

چو آبروی قناعت نمی برم ز طلب
بکوی عزلت بیمایه چون هما شده ام ۵

همان بدیده جوهر شناس جا دارم
اگر ز مالش ایام توتیا شده ام ۶

ز تیره روزی و آشفته خاطری پیداست
که کشته بسته آن طره دوتا شده ام ۷

گدا شوند گر اهل طلب زننگ سئوال
من از گدائی میخانه پادشا شده ام ۸

هما به تر زنند استخوانم ار بخورد
چنین که من هدف ناوک بلا شده ام ۹

ز دستگیر امیدم چنان بریده کلیم
که ناامید ز پا مردی عصا شده ام ۱۰