شاعر در این متن از دردها و رنج‌های درونی خود می‌گوید، از ناله‌های دل و استخوان‌سینه‌ای که به موسیقی تبدیل شده است. او از طالع بدبین خود شکایت دارد و احساس بی‌قدرتی می‌کند. شاعر از تنهایی، بی‌مهری دیگران و ناامیدی می‌نالد و خود را مانند مور ناتوانی می‌داند که نمی‌تواند به پرواز درآید. او از خاطرات آزرده و بار سنگین افکار خود می‌گوید و گاهی آرزو می‌کند که باد روزی برق بلا برگ و برش شود. در نهایت، گاهی به بزم می‌کلیم روی می‌آورد تا شاید از اشتیاق درونش بکاهد.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و اجتماعی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و طالع بدبین ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.
غزل ۴۴۶ - بسکه می پیچد صدای ناله دل در برم
استخوان سینه موسیقار شد در پیکرم ۱
طالع بدبین، کز آب و آتشم بیقدرتر
گرچه آتش می توان گشتن زآب گوهرم ۲
حکم سودا بر سرم جاری تر است از سیل اشک
گر بفرقم خاک بیزد ور زند گل بر سرم ۳
خاک اصل طینتم گوئی ز گرد لشکر است
از رفیقان جمله در راه طلب واپس ترم ۴
بسته ام چشم امید از مهربانیهای خلق
دل نهاد زخم بی مرهم بسان مجمرم ۵
فطرت پستم ندارد بال پرواز بلند
منکه مور ناتوان باشم چه باشد شهپرم ۶
خاطر آزرده ای دارم که در سیر بهشت
از گریبان چون جرس بیرون نمی آید سرم ۷
برگ من بی برگی است و بار بار خاطرست
باد یارب روزی برق بلا برگ و برم ۸
می کنم گاهی اگر سامان بزم می کلیم
سنگ پر بیرون کند از اشتیاق ساغرم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
