غزل ۴۴۲ - منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم

منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم
بقفس تا نرسم بال و پری وا نکنم ۱

نتوان درد سر از گریه هر شمع کشید
بی سبب خوی بتاریکی شبها نکنم ۲

کو دماغی که به بیگانه کنم آمیزش
دیدن آینه را منکه تمنا نکنم ۳

دعوی صبر و دل و دین همه باطل باشد
گر دل گمشده در زلف تو پیدا نکنم ۴

تاب همچشمی پروانه نخواهم آورد
شمع را با قد رعنای تو همتا نکنم ۵

منصب یمن قدم همچو بهارم ندهند
دشت را سبز گر از آبله پا نکنم ۶

چون سر شیشه می بسته دهان آمده ام
سر حرفی که ازو خون نچکد وا نکنم ۷

عادتم تا نشود شکوه ارباب کرم
سایه از ابر باین بخت تمنا نکنم ۸

رتبه هستی حلاج مرا منظور است
پنبه را بیهده تاج سر مینا نکنم ۹

ای که گفتی که مکن عربده زین بیش کلیم
مستم از گردش آنچشم مکن تا نکنم ۱۰