غزل ۴۱۹ - ز سعی بخت مرادی روا نمی خواهم

ز سعی بخت مرادی روا نمی خواهم
وسیله گر همه باشد دعا نمی خواهم ۱

سرای عاریتی قابل نشستن نیست
از آن بخاطر احباب جا نمی خواهم ۲

شکستگانرا پامال ساختن کفر است
بکنج خلوت غم بوریا نمی خواهم ۳

جنان زدست تهی خوشدلم بهمت فقر
که پیر گشتم و در کف عصا نمی خواهم ۴

گدا بغیرت من نیست در دیار طلب
هر آن مراد که گردد روا نمی خواهم ۵

ز روزگار دو حاجت امید نتوان داشت
اگر بمرگ رسیدم ترا نمی خواهم ۶

بتان ز صحبت هم می کنند کسب غرور
ترا بآینه هم آشنا نمی خواهم ۷

چنان براه طلب همتم بلند بود
که از سراب جز آب بقا نمی خواهم ۸

کلیم از سفر آوارگی چو مطلب شد
جریده می روم و رهنما نمی خواهم ۹