غزل ۳۸۳ - خوش آن زمان که عتاب بهانه ساز نبود

خوش آن زمان که عتاب بهانه ساز نبود
زبان تیغ جفا اینقدر دراز نبود ۱

به روی طوفان روزی که دیده وا کردم
به روی دریا چشم حباب باز نبود ۲

بلند و پست جهان با هم است پس زچه رو
نشیب بخت مرا طالع از فراز نبود ۳

نشسته ایم به خاک سیه ز طبع بلند
سزای آنکه طبیعت زمانه ساز نبود ۴

گهر خزف بود آنجا که گوهری نبود
هنر غریب شد آنجا که امتیاز نبود ۵

مگیر سهل اگر درد عشق یک روز است
کدام روز تب شمع جان گداز نبود ۶

دمی که تخته ی مشق جراحتش بودم
هنوز آن مژه ی شوخ تیغ باز نبود ۷

شکایتی که دل از زلف تابدار تو داشت
کم از شکایت شمع از شب دراز نبود ۸

کلیم نسبت شمع ار به شعله چسبان شد
به تنگ درزی ربط نیاز و ناز نبود ۹