غزل ۳۷۶ - به راه عشق که هرگز به سر نمی آید

به راه عشق که هرگز به سر نمی آید
به غیر گم شدن از راه بر نمی آید ۱

همیشه عقل در اصلاح نفس عاجز بود
که پندگوی به دیوانه بر نمی آید ۲

به است پائی کز وی برآید آبله ای
زدست ما که ازو هیچ بر نمی آید ۳

از آن کمر نتوانم دمی نظر بستن
زنازکی به نظر گرچه در نمی آید ۴

یگانگی که نفاقی در آن میان نبود
درین زمانه زشیر و شکر نمی آید ۵

چو سیل خود خبر خود برم به هر وادی
خبر ز گر مروان پیشتر نمی آید ۶

به روزگار چنان عیب شد سلامت نفس
کم غیر کار شرر از گهر نمی آید ۷

ز دهر دانش و سامان سئوال کردم گفت
که از نهال هنر برگ و بر نمی آید ۸

خیال آن کمر از سر نمی رود چه کنم
که مو ز کاسه ی چینی به در نمی آید ۹

کلیم در دل اگر شعله ای زشوق بود
به سوی لب نفس بی اثر نمی آید ۱۰