غزل ۳۷۰ - کی تغافل می تواند عاشق بیتاب کرد

کی تغافل می تواند عاشق بیتاب کرد
چون توان با تشنگی قطع نظر از آب کرد ۱

مو بمو قربان آن ابرو شدم اما هنوز
طاعتی مقبول نتوانم در آن محراب کرد ۲

حیف از اشکم که چون ریگ روان بیحاصلست
شمع از یکقطره نخل شعله را سیراب کرد ۳

با همه دریا کشی مستی نمی دانم که چیست
گریه از بس بیتو آبم در شراب ناب کرد ۴

از پی بیداری شبهای وصل آمد بکار
شرمسار از یاری بختم که چندین خواب کرد ۵

کلبه ویران من خواهد بآبادی رسید
کز پی تعمیر او سیلاب گل در آب کرد ۶

حسن چون دل را برد از ما چه می آید کلیم
بر سر ویرانه نتوان جنگ با سیلاب کرد ۷