غزل ۳۳۹ - دارم آن سر که اگر در ره دشمن باشد

دارم آن سر که اگر در ره دشمن باشد
چون سر شیشه می عاریه بر تن باشد ۱

حرص از طول امل تا بکمندت نکشد
باید این رشته بکوتاهی سوزن باشد ۲

هر کسی حاصلی از مزرع امید برد
عشق دهقان چو بود آبله خرمن باشد ۳

دیده آبله ها گر مزه از خار نیافت
نقص سالک بود ار پای بدامن باشد ۴

مرد هرچند سرافراز بود همچون شمع
آخر کار همان به که فروتن باش ۵

کار بر اهل سخن دهر ز بس سخت گرفت
قفس طوطی خوش لهجه ز آهن باشد ۶

با تو دشمن نکند آنچه کند کینه او
زنگ آئینه دل کینه دشمن باشد ۷

رخنه تیغ سیه تاب بود بیرخ دوست
کلبه ما چو قفس گر همه روزن باشد ۸

سخن راست کلیم از من دیوانه شنو
عاجز نفس زنست ار چه تهمتن باشد ۹