غزل ۳۱۵ - بهار آمد و جانی بجسم مینا شد

بهار آمد و جانی بجسم مینا شد
پیاله! چشم تو روشن که باده پیدا شد ۱

عرق فشانیت از تاب می شکیب نهشت
چه قطره بود که سیلاب طاقت ما شد ۲

هنوز رنج تب لرز آفتاب بجاست
چه فیض بود که همخانه مسیحا شد ۳

نه رفع تشنه لبی می کند، نه سوز جگر
دلم خوشست که چشمم ز گریه دریا شد ۴

زدیده رفتی و تاریک شد سراچه چشم
بدل در آمدی و چشم داغ بینا شد ۵

بغیر خار که در پای رهروان ماندست
دگر براه غمت هر چه بود یغما شد ۶

کلیم چاک شد از تیغ او سراپایت
بسینه سنگ چه کوبی کنونکه در وا شد ۷