غزل ۲۹۸ - با آن رخ شکفته چون عزم گلستان کرد

با آن رخ شکفته چون عزم گلستان کرد
در زیر بال بلبل گل روی خودنهان کرد ۱

مانند شیشه می بی گریه پیش ساقی
حرفی نمی توانم از درد دل بیان کرد ۲

آنجا که طبع یابد لذت ز گوشه گیری
صد سال همزبانی با سایه می توان کرد ۳

از کشتن اسیران گیرد کجا ملالش
تیری که بزم عشرت در خانه کمان کرد ۴

عزلت مگو که ما را در پرده خفا داشت
عیش و حضور ما را ز چشم بد نهان کرد ۵

مکتوب اشک شسته دادم بقاصد او
یعنی که انتظارت چشم مرا چنان کرد ۶

سرپنجه رفت از دست از بس گزیدم انگشت
رفت آنکه در غم او خاکی بسر توان کرد ۷

از زیر چرخ بگریز، یادم مزن که نتوان
از آسمان شکایت در زیر آسمان کرد ۸

اشکم کلیم آموخت از جلوه اش روانی
سر و قدش نفس را در سینه ام فغان کرد ۹