غزل ۲۹۲ - هر زخم که خدنگ تو زیب نشان شود

هر زخم که خدنگ تو زیب نشان شود
چشمی دگر براه خدنگت عیان شود ۱

یارم بخشم رفته اگر عمر رفته است
چندان نمی رود که ز چشمم نهان شود ۲

واصل ز حرف چون و چرا بسته است لب
چون ره تمام گشت جرس بیزبان شود ۳

خاکش بسر که گریه بیحاصل منست
آن باده ایکه بر دل مینا گران شود ۴

خاطر نشان شود بتو تأثیر تیر آه
روزیکه پشت طاقت عاشق کمان شود ۵

طفلی که سینه شانه شد از زخم خط او
چندان نکرده مشق که دستش روان شود ۶

خوش می برد رسائی زلف تو کار پیش
زیبد که حلقه اش کمر آن میان شود ۷

افتاده را بچشم حقارت مبین که خاک
گر سر کشد غبار دل آسمان شود ۸

کردی کلیم قافله اشک را روان
کو لخت دل که آتش این کاروان شود ۹