غزل ۲۸۲ - چند دل تلخی غم را شکرستان داند

چند دل تلخی غم را شکرستان داند
خاک را بر سر سودازده سامان داند ۱

گر حق راه طلب را بشناسد سالک
دیده را خاتم انگشت مغیلان داند ۲

هر که سوداگر کالای وفا شد باید
که کسادی را آرایش دکان داند ۳

جاهل ار خود را دانسته بچاه اندازد
از جفای فلک و گردش دوران داند ۴

هر کرا تنگدلی عینک بینائی داد
صبح را تیره تر از شام غریبان داند ۵

دل که از چاشنی درد خبردار بود
پاس غمهای ترا خدمت مهمان داند ۶

پند گو ترک من غمزده نتواند کرد
وز بهشتی چو تو قطع نظر آسان داند ۷

مرد بیداد کلیم است که بر تارک خویش
سایه تیغ ترا سنبل و ریحان داند ۸