غزل ۲۷۱ - یاد تو از ضمیر به نسیان نمی رود

یاد تو از ضمیر به نسیان نمی رود
نقش رخت ز دیده به طوفان نمی رود ۱

با بخت تیره چون بتماشای او روم
در شب کسی بسیر گلستان نمی رود ۲

عاشق بسان شمع بود از غرور عشق
در زندگی سرش به گریبان نمی رود ۳

شمع قلم زنامه گرمم بته رسید
شوقم هنوز بر سر عنوان نمی رود ۴

تن سرد گشت و داغ جنون گرم سوختن
سر در ره رفته و سامان نمی رود ۵

ساقی ز می کدورت دل کم نمی شود
بنشین که داغ لاله ز باران نمی رود ۶

چندانکه می رویم بجائی نمی رسیم
ریگ ار روان بود ز بیابان نمی رود ۷

افتم بفکر زلف تو هنگام بیخودی
مستش مدان کسیکه پریشان نمی رود ۸

دیگر کلیم اگر ز لگدکوب حادثه
چون سرمه می شود ز صفاهان نمی رود ۹