غزل ۲۴۶ - تا دل دیوانه بود از عافیت دلگیر بود

تا دل دیوانه بود از عافیت دلگیر بود
همچو شیون خانه زاد حلقه زنجیر بود ۱

گریه چون سیلاب از یک خانه روی دل ندید
ناله هر جا رفت نی در ناخن تأثیر بود ۲

تیره روزی نیست امروزی که تدبیری کنم
این سیه روزی مداد خامه تقدیر بود ۳

در کنار مادر دهریم طفل روزه دار
رفت ایامی که پستان اهل پرشیر بود ۴

از سرم بیرون نخواهد رفت سودایت که عشق
بر سر من بیخت هر خاکی که دامنگیر بود ۵

در دیار آشنائی روی خندان زخم داشت
ابروی بی چین اگر دیدیم با شمشیر بود ۶

آتش دوزخ ز ما تردامنان رنگی نداشت
آنچه ما را سوخت آنجا خجلت تقصیر بود ۷

هر که شد قانع ببوی خانه همسایه ساخت
تا بدل بوی کبابی بود چشمم سیر بود ۸

از هدف باید کلیم آموختن طرز وفا
صد ستم دید و همان رویش بسوی تیر بود ۹