غزل ۲۳۶ - چنان ز عکس رخ دوست دیده پرگل شد

چنان ز عکس رخ دوست دیده پرگل شد
که شاخ هر مژه آرامگاه بلبل شد ۱

چه لازمست چنان مشق سرگرانی کرد
که یک نفس نتوان غافل از تغافل شد ۲

چو مار بر سر گنجش اگر بود مسکن
گداست مرد اگر عاری از توکل شد ۳

که همچو تیر هوائی بخویش رفعت بست
که نه ترقی او مایه تنزل شد ۴

گلی که بوی وفائی درین چمن ندهد
بقدر کم ز خس آشیان بلبل شد ۵

غلط بود که کند صبر کارها بمراد
بمن که دشمن غالب شده از تحمل شد ۶

بلا به چاره گران تند و تلخ بیشتر است
که زور سیل همه صرف کندن پل شد ۷

کلیم توبه اگر می کنی بیا، وقتست
ز توبه توبه کن اکنون که موسم گل شد ۸