غزل ۲۲۸ - دست از ساغر امید کشیدن دارد

دست از ساغر امید کشیدن دارد
لب پیمانه خالی چه مکیدن دارد ۱

تا کی از غیرت او بر سر آتش باشم
ای حریفان پر پروانه بریدن دارد ۲

سخنم می شنود با همه بی پروائی
حرف بیربط ز دیوانه شنیدن دارد ۳

پستی بخت بلندم ز سپهر دونست
زیر سقفی که نگونست خمیدن دارد ۴

دل بخون تا نطپید اشک قراری نگرفت
از پی طایر بسمل چه دویدن دارد ۵

عاقبت زاهد سر در قدح باده نهاد
بسکه عادت بدهن آب کشیدن دارد ۶

کارم از ضعف چنان شد که زجا می پردم
دیده هر گاه که آهنگ پریدن دارد ۷

پر گر از ناوک بیداد بود عاریه کن
در ره عشق بپروانه رسیدن دارد ۸

رایگان منت آزار هم از چرخ مکش
نمک زخم ازین سفله خریدن دارد ۹

می برد آینه همراه بکوی تو کلیم
که چنان می رود از راه که دیدن دارد ۱۰