غزل ۲۲۶ - چون وقت شد که کشت امیدم برآورد

چون وقت شد که کشت امیدم برآورد
از خوشه برق حادثه ای سر برآورد ۱

صد گونه انقلاب درین بحر اگر رسد
خس را نمی برد که گهر سر برآورد ۲

صد گلبن امید من از ریشه کند چرخ
وز پای من نکرد که خاری برآورد ۳

شد پیر زال دهر و ز زادن نمی فتد
این فتنه زای چند ز بد بدتر آورد ۴

سربازی آن حریف تواند که همچو شمع
تا سر بباد داد سر دیگر آورد ۵

در آب و خاک زاهد دل مرده فیض نیست
آب و گل وجود گر از کوثر آورد ۶

در خانه دل ار نگرفتست آتشی
بیهوده چون پناه بچشم تر آورد ۷

از دستگیر امید بریدم چو آن نهال
کش باغبان ز بی بری از پا در آورد ۸

گر می رود کلیم بمیخانه عیب نیست
آئینه ضمیر بروشنگر آورد ۹