غزل ۲۲۳ - دل نه ازوست نه زما، یار چو بی نقاب شد

دل نه ازوست نه ز ما، یار چو بی نقاب شد
رفت ز دست کس برون آینه‌ای که آب شد ۱

گر ز غمت شکست دل، راز تو فاش کی شود
گنج نهفته‌تر شود، خانه اگر خراب شد ۲

بند سکوت هیچگه از لب بی‌هنر مجوی
قابل مهر کی شود شیشه که بی‌شراب شد ۳

لایق حسن بی‌زوالی آینه‌ای نداشت او
شکر که شمع هستیم زآتش عشق آب شد ۴

مست رسید با رخی چون گل تر ز تاب می
چشم از آب و رنگ او چشمه آفتاب شد ۵

تاب نگه نداشتم، پای کشیدم از درش
توبه بود سزای او، هر که تنگ شراب شد ۶

در چمن جمالت ای گلبن باغ رنگ و بو
شبنم گوشواره را آب گهر گلاب شد ۷

ابر بهار عهد ما فیض نکرده عام را
ریزش قطره‌های او نقطه انتخاب شد ۸

چون گل شمع بی‌نقاب آمده حسن او کلیم
از طرف تو دیده را گریه چرا حجاب شد ۹