غزل ۲۲۱ - بملک عشق دل شادمان نمی ماند

بملک عشق دل شادمان نمی ماند
گل شکفته درین گلستان نمی ماند ۱

نمی خورد غم روزی کسیکه قانع شد
همای هرگز بی استخوان نمی ماند ۲

چرا چو موج همیشه است بیقراری ما
بیک قرار چو وضع جهان نمی ماند ۳

سیاه روزی ما همچنین نخواهد ماند
شب ار دراز بود جاودان نمی ماند ۴

دلا مکش همه شب آه جانگداز چو شمع
که وقت صبح بکامت زبان نمی ماند ۵

ازین رمی که تر از من است پیکان هم
زتیر جور تو در استخوان نمی ماند ۶

شمار زخم ستمهای دوست نتوان کرد
که از خدنگ جفاها نشان نمی ماند ۷

براه پرخطری می روم که نقش قدم
زبیم در عقب کاروان نمی ماند ۸

کلیم ناوک آهت گشاد خواهد یافت
همیشه تیر کسی در کمان نمی ماند ۹