غزل ۲۱۶ - شب که جوش گریه من مایه سیلاب بود

شب که جوش گریه من مایه سیلاب بود
بخت بد را آب می برد و همان در خواب بود ۱

تیغت آرام شهیدان داد اما دور ازو
زخم ها را اضطراب ماهی بی آب بود ۲

عالمی را بی سبب گر کشت آن مغرور حسن
نه ز بیرحمی برغم عالم اسباب بود ۳

موی سر زنجیر ما بهتر که در راه جنون
برطرف شد گرچه تکلیف از میان آداب بود ۴

نه براه آرام می گیرد نه در منزل قرار
هر که او بیتاب مادرزاد چون سیماب بود ۵

خاکساران بیشتر از فیض قسمت می برند
کلبه دیوار کوتاهان پر از مهتاب بود ۶

رحم از آن بیباک می خواهم که از مستی حسن
هایهای گریه در گوشش صدای آب بود ۷

شب که ساغر می زدی، با آنکه نتوان حرف زد
کشتی من بسکه می پیچد در گرداب بود ۸

سالک این ره کلیم از برق منت کی کشید
گرم رو آن بود کو خوش آتش اسباب بود ۹