غزل ۲۰۴ - بخت بد جائیکه پای کینه محکم می کند

بخت بد جائیکه پای کینه محکم می کند
سنگ باران گشت راحت را ز شبنم می کند ۱

کام دل گر آرزو داری بدنبالش مرو
تا تو از پی می روی آن صید هم رم می کند ۲

گرد غم را پاک از روی غبارآلود ما
سیلی ایام با اشک دمادم می کند ۳

جهل را در جنگ دانش لشکری در کار نیست
صد فلاطون را بیک کج بحث ملزم می کند ۴

سازگاریهای تیغت را چو می آرد بیاد
زخم ما، خون گریه از بیداد مرهم می کند ۵

زلف دلبندت گره بر روی هم می افکند
یا برای ما پریشانی فراهم می کند ۶

بر نشاط هر که افزاید فلک کاهد ز ما
پسته گر خندان شود از عیش ما کم می کند ۷

شب شکار صید معنی می توان کردن که روز
این غزال از سایه خود هر زمان رم می کند ۸

خواجه هر جا قصه پیراهن یوسف شنید
پیش چشمش جلوه همیان در هم می کند ۹

در کمین راحت مرگیم و پندارند خلق
عهد پیری قامت فرسوده را خم می کند ۱۰

اقتضای اتحاد حسن و عشقست این کلیم
شهرت او گر مرا رسوای عالم می کند ۱۱