غزل ۱۹۴ - دل زجا رفت، از پی آنسرو قامت می رود

دل زجا رفت، از پی آنسرو قامت می رود
می پرد چشمم باستقبال حیرت می رود ۱

کس بذوق خویش ترک خانمان خود نکرد
خونم از بیداد مرهم از جراحت می رود ۲

تهنیت نوبر نکرد و گرد خوشحالی نگشت
عید ما دایم بقربان مصیبت می رود ۳

گر بحشر از جور مه رویان شکایت سر کنم
رنگ از رخسار خورشید قیامت می رود ۴

زندگی چون تلخ گردد بیدلان پردل شوند
مرگ چون راحت شود قدر شجاعت می رود ۵

در ره عشقت که آتش خون و خاکش آتشست
می روم سر در هوا تا پای جرأت می رود ۶

هیچ چیز از ما پسند خاطر خوبان نشد
حیرتی دارم که چون هوشم بغارت می رود ۷

معصیت کز خاکیان خیزد غباری بیش نیست
گر رود گردی چه از باران رحمت می رود ۸

توشه تحسین باران همره او کن کلیم
این اینجا نمی ماند بغربت می رود ۹