غزل ۱۸۷ - عمر سیرش کوته است ار جورت از دل می رود

عمر سیرش کوته است ار جورت از دل می رود
چند گامی از ضرورت مرغ بسمل می رود ۱

خواب غفلت بسکه چشم کاروان عمر بست
بانگ باید بر جرسها زد که محمل می رود ۲

کینه اش ای کاش باعث می شدی بر قتل ما
خون ناحق کشته زود از یاد قاتل می رود ۳

دهر اگر بحر پرآشوبست مستانرا چه غم
کشتی من بیخطر دایم بساحل می رود ۴

چون زبان گنگ باید در سخن خود را گرفت
راه باریکست کار از طبع کاهل می رود ۵

بر زبان دارد حدیث چشم طوفانزای من
خامه محذورست گر با سینه در گل می رود ۶

جذب شوقم می برد رهبر نمی خواهم کلیم
هر که سیلابش برد بیخود بمنزل می رود ۷