غزل ۱۴۶ - حسن اگر در پرده باشد عشق ازو دیوانه نیست

حسن اگر در پرده باشد عشق ازو دیوانه نیست
بر چراغ روز بال افشانی پروانه نیست ۱

تا طبیب خستگان عشق چشم مست اوست
ناله بیمار غیر از نعره مستانه نیست ۲

نیست سامانی به غیر از رخنه در ویرانه ام
گر به سامان دام ماهی آب دارد دانه نیست ۳

با دل روشن کدورت همره دیرینه است
گر مرادت شمع بیدو دست در این خانه نیست ۴

سیل گه جاروب منزل گاه فرش خانه است
فقر را زین به متاعی زینت کاشانه نیست ۵

صید معنی را ز بس می بندم و وا می کنم
هر که می بیند مرا گوید به جز دیوانه نیست ۶

مزرع امید را از گریه نتوان سبز کرد
آب شور چشمه ما سازگار دانه نیست ۷

زخمها برداشت تا زلف تو را تسخیر کرد
دست سعی هیچکس بالای دست شانه نیست ۸

هر کس از بیداد گردون شکوه ای دارد کلیم
گر تو هم داری بگو، اینجا کسی بیگانه نیست ۹