غزل ۱۴۲ - دگر بهار چمن را چه دلگشا کردست

دگر بهار چمن را چه دلگشا کردست
شکوفه بر سر سبزه نثارها کردست ۱

چمن زلاله و گل آنچنان که آب روان
اگر گذشته، از آن روی بر قفا کردست ۲

چنینکه چوب قفس پر گلست بلبل را
غریب ساخته صیادش ار رها کردست ۳

نه از ترانه بلبل شکفته گل در باغ
که بره کسب هوا غنچه سینه وا کردست ۴

چه عقده ها که ز خاطر گشود غنچه گل
بهار بین که گره را گره گشا کردست ۵

چوبی می است از آن ساغر سفالین به
چه شد که نرگس جام خود از طلا کردست ۶

هر آن نهال که از برگ دست بردارد
بهار گلشن کشمیر را دعا کردست ۷

بحیرتم ز هوایش ببین که در یک طبع
هزار رنگ تلون چگونه جا کردست ۸

بیادگار هوا را زهر گلی رنگیست
برنگ هر یک از آن جلوه ای جدا کردست ۹

درین بهار کلیم آنکه هست قدرشناس
برای خار سرانجام رونما کردست ۱۰