غزل ۱۳۴ - سرخوش از می چو نیم موج هوا شمشیر است

سرخوش از می چو نیم موج هوا شمشیر است
ابر تر را چکنم قطره باران تیر است ۱

زور بازوی توانائیم از فیض می است
باده در طبع من آبست که در شمشیر است ۲

موج سان بر سر هر قطره می می لرزم
چه توان کرد مس طبع مرا اکسیر است ۳

بر سرم لشکر غم آمده از کف ننهم
آنچه شمشیر جوانست عصای پیر است ۴

با گل روی تو دعوی نکویی خورشید
برطرف گر نکند زلف تو جانب گیر است ۵

گر بجوشیم بهم ما و تو، ساقی وقتست
ابر و مهتاب بهم همچو شکر با شیر است ۶

در خم زلف تو دلها چه بهم ساخته اند
چون نسازند بپای همه یک زنجیر است ۷

اینقدر فرق میان خط یک کاتب نیست
سرنوشت همه گر از قلم تقدیر است ۸

سبق نطق به پیش همه خواندیم کلیم
آزمودیم، خموشیست که خوش تقریر است ۹