غزل ۱۲۸ - هیچگه جوش سرشک از مژه ما کم نیست

هیچگه جوش سرشک از مژه ما کم نیست
اینقدر آب سزاوار گل آدم نیست ۱

ما بنظاره پریشان و خرابیم از آن
شانه از صحبت زلف تو چرا در هم نیست ۲

جرم مستان همه بر گردن خود می گیرد
دختر رز که جوانمرد چو او آدم نیست ۳

همه از حسرت لعل لب او در تابند
سنگ بر سینه زنان کیستکه چون خاتم نیست ۴

نام او در همه دوری بزبانها بودست
روشناس است زمی، شهرت جام از جم نیست ۵

بیرخت تنگدلی بسکه جهانرا بگرفت
در چمن عرصه گنجایش یک شبنم نیست ۶

بسکه دلهای عزیزان ز نفاق از هم گشت
هر کجا بزم شود روی دو کس با هم نیست ۷

چشم داغ تو بسی شور فتادست کلیم
چون نباشد که بغیر از نمکش مرهم نیست ۸