غزل ۱۲۰ - بکامی خواهش ما مبتلا نیست

بکامی خواهش ما مبتلا نیست
چو ماهی دانه ای در دام ها نیست ۱

بچشم خاکپای دوست حیفست
که کاغذ قدردان توتیا نیست ۲

بدست ما نیفتد دامن عیش
کف شانه سزاوار حنا نیست ۳

دل آگاه می باید، وگرنه
گدا یک لحظه بی نام خدا نیست ۴

بزور گریه خون را آب کردم
بریز اکنون که رنگیش از بها نیست ۵

درین محنت سرای تنگ عرصه
از آن ننشست نقش ما، که جائیست ۶

خریدار گران جانی ما هست
که آهن نیز بی آهن ربا نیست ۷

سر کاهیده ام از بار سودا
چو موی کاسه از زانو جدا نیست ۸

شب آدینه گر مهتاب باشد
کلیم از می گذشتن کار ما نیست ۹