غزل ۱۱۱ - چو هست قدرت دست و دل توانگر نیست

چو هست قدرت دست و دل توانگر نیست
صدف گشاده کفست آنزمان که گوهر نیست ۱

دل فسرده بحالش رواست گریه ولی
سپند را چکند مجمری کش اخگر نیست ۲

اسیر صید گه او شوم که نخجیرش
چو دست و تیغ بخون سرخ کرد لاغر نیست ۳

حلال زاده اخوان، نفاق پیشه ترست
اگر بچاه نیندازت برادر نیست ۴

ز ذره روی دل آفتاب می جویم
در آن دیار که خورشید ذره پرور نیست ۵

ز ترس نیست اگر میفروش دکان بست
که خودنمائی آئین کیمیاگر نیست ۶

مدار دهر بنا در برابر افتادست
وگرنه آینه با روی تو برابر نیست ۷

ز بزم قرب بتقصیر خویش محرومم
وگرنه حلقه این خانه تیر بر در نیست ۸

ز جای خویش خضر کعبه را نیارد پیش
برو که دوری منزل گناه رهبر نیست ۹

بششدر جهت افتاده ام کلیم، افسوس
نبسته بال و پرم لیک راه دیگر نیست ۱۰