غزل ۹۲ - پیوسته دل ز قطع امید آرمیده است

پیوسته دل ز قطع امید آرمیده است
راحت درین چمن بر نخل بریده است ۱

صبرم به جستن دل گمگشته رفته است
طفل سرشک در پی رنگ پریده است ۲

با گریه خنده رویم و با ناله گرم خون
باز از شراب غصه دماغم رسیده است ۳

شاد است بخت بد که به مفتم زدست داد
گوئی مرا فروخته یوسف خریده است ۴

بی مزد دست، خار ز پایی نمی کشد
همراهی زمانه بدین جا کشیده است ۵

تا چند نیش عقربی از دخل کج خورم
کسب کمال شعر دلم را گزیده است ۶

رنگین سخن گمان نبری خویش را، کلیم
کز خامه بریده زبان خون چکیده است ۷