غزل ۹۰ - صبح شکفتگی ز شفق کم بهاترست

صبح شکفتگی ز شفق کم بهاترست
خو کن به گریه، خنده ز گل بی وفاترست ۱

رسم رهش ز همت اهل جهان مخواه
طفلند و دستشان به دهن آشناترست ۲

ما اجر از عبادت ناکرده می بریم
هر طاعتی که فوت شود بیریاترست ۳

در باغ دهر از خنکی های روزگار
هر جا سموم بیش وزد خوش هواترست ۴

بر ساز بخت تار کشیدست عنکبوت
طنبور ما ز دست تهی بینواترست ۵

لخت جگر به کوی تو نگرفت قدر اشک
آتش ز آب در همه جا کم بهاترست ۶

دیدم کلیم، فقر غنی، کلبه ی فقیر
ویرانه ی جنون ز همه دلگشاترست ۷