غزل ۵۷ - هرگز دلت نشان گذار وفا نداشت

هرگز دلت نشان گذار وفا نداشت
سنگی که ره فتاد بر او نقش پا نداشت ۱

دل از هجوم درد تو شرمندگی کشید
ویرانه حیف درخور سیلاب جا نداشت ۲

شمعم ز باد دامن فانوس می کشد
آن محنتی که در ره باد صبا نداشت ۳

از های های گریه ی من تا دلش گرفت
دیگر چو آب تیغ، سر شکم صدا نداشت ۴

بر سینه خط زخم چو خوانا نوشته شد
داغ ارچه بود حاجت این نقطه ها نداشت ۵

روزی هزار بار اگر گریه دیده را
میشست بی تو خانه ی چشمم صفا نداشت ۶

جز خاک کوی دوست که نتوان ازو گذشت
از چاک سینه بستن خونم دوا نداشت ۷

گر آب ودانه در قفس مرغ دل نبود
صیاد را چو جرم قفس این فضا نداشت ۸

از گریه ام که زیب عروسان گلشنست
پای گلی نبود که رنگ حنا نداشت ۹