غزل ۴۷ - کی رفیقان ره خوف و رجارا دیده است

کی رفیقان ره خوف و رجارا دیده است
شوق پابرجا و صبر بیوفا را دیده است ۱

روز محشر بازگشت جان بتن از شوق تست
ورنه مسکین عمر ما این تنگنا را دیده است ۲

گر به ما داغ محبت گرم خون باشد رواست
روز اول چشم چون واکرد ما را دیده است ۳

چشم مستت را غم برگشته مژگان تو نیست
همچو او صد عاشق رو بر قفا را دیده است ۴

آب حیوان نیست چون خاک قناعت سازگار
از خضر پرسیده ام کاب بقا را دیده است ۵

از سیه روزی رهائی نیست مژگان ترا
گرچه ابرویت بسر بال هما را دیده است ۶

دیده ما شد سفید و خاکپایت را نیافت
گرچه کاغذ گاه وصل توتیا را دیده است ۷

نیل رخت ماتم ما در خم افلاک نیست
طالع ما مرگ چندین مدعا را دیده است ۸

پا ز جیب و دست از دامن همی جوید کلیم
دست و پا گم کرده تا آن دست و پا را دیده است ۹