غزل ۳۵ - ز آه گرمی آتش زنم سراپا را

ز آه گرمی آتش زنم سراپا را
ز یک فتیله کنم داغ جمله اعضا را ۱

حدیث بحر فراموش شد که دور از تو
ز بس گریسته ام آب برده دریا را ۲

ز آه گرم من آتش بخانه افتاده است
بکوی عشق کنون گرم می کنم جا را ۳

گشاده روئی ساحل بکار ما نیاد
سرشک برد بساحل سفینه ما را ۴

اگر ببادیه گردی نمی روم، چه عجب
جنون من نشناسد زشهر صحرا را ۵

دلم گرفت ازین خلق، خضر راهی کو
کزو نشان طلبم آشیان عنقا را ۶

کلیم هر سر مویت فتیله داغیست
ز بسکه سوز درون گرم کرده اعضا را ۷