غزل ۲۴ - از آن تیغی که آبش شست جرم کشتگانش را

از آن تیغی که آبش شست جرم کشتگانش را
ربودم دلنشین زخمی که می بوسم دهانش را ۱

جنونم می برد تنها به سیر آن بیابانی
که نبود ایمنی از رهروان ریگ روانش را ۲

چمن کی گلبنی آرد به آب و رنگ رخسارت
اگر مالد به روی لاله، خون ارغوانش را ۳

نمود آسان فراق نخل بالایش ندانست
که این تیر از جدایی بشکند پشت کمانش را ۴

چو گل رفت از چمن با باغبان گفت از وفاداری
که تا بلبل به باغ آید نگهدار آشیانش را ۵

ز شوق آن کمر هر کس دلش چاکست و حیرانم
که چندین شانه در کارست یک موی میانش را ۶

کلیم ار ناله ای داری برو بیرون گلشن کن
که این گل برنمی تابد نگاه باغبانش را ۷