غزل ۱ - فصل گل روی تو جوان ساخت جهان را

فصل گل روی تو جوان ساخت جهان را
حسن تو ازین باغ برون کرد خزان را ۱

بر طاقت ما کار چنین تنگ مگیرید
ای خوش کمران تنگ مبندید میان را ۲

بر سبزه نوخیز خطت می نگرد زلف
زآنسان که به حسرت نگرد پیر جوان را ۳

مژگان تو خنجر به رخ ماه کشیده
ابروت زده بر سر خورشید کمان را ۴

از بس که درین بادیه ام راهبری نیست
خضر ره خود می شمرم ریگ روان را ۵

خاموشی پروانه کند کار خود آخر
ای شمع بیندیش و نگهدار زبان را ۶

چشمان تو ترک دل عاشق نتواند
با شیشه گران کار بود باده کشان را ۷

پیش که برم شکوه کلیم از ستم دوست
از مه نستاند چو کسی داد کتان را ۸