بخش ۳۹ - اشارت به حدیث قدسی: لو لم تذنبوا الذهبت بکم و خلقت خلقاً یذنبوا و یستغفرون فاغفر لهم، تا احکام اسمائی ظهور یابد

در حدی ث قدس حق فرموده است
سر پنهان را عیان بنموده است ۱

گفت لو لم تذنبوا یعنی شما
گر نمی کردید این جرم و خطا ۲

من شما را بر دمی سوی عدم
آفریدم خلق دیگر از کرم ۳

تا که ایشان می بکردندی گناه
پس به استغفار گشتی عذر خواه ۴

تا من ایشان را بیامرزیدمی
از رئوفی آ ن گنه بخشیدمی ۵

تا که غفاری من ظاهر شدی
زان گناهان غافری پیدا بدی ۶

کی شود ظاهر تجلی رحیم
گر گنه از ما نمی آمد مقیم ۷

مقتضای اسم تواب و غفور
هست جرم از ما چه می افتی تو دور ۸

آنچه می دانم نمی گویم تمام
زانکه می ترسم که لغزد پای عام ۹

بحر عرفان گر چه می آید به جوش
حاکم شرعم همی گوید خموش ۱۰

گر بگیرد قاهر است و منتقم
می کند از ما سرانجام مهم ۱۱

ور همی بخشد رئوف است و رحیم
می شود پیدا تجلی کریم ۱۲

گر به جنت می برد غفار دان
ور به دوزخ می برد قهار خوان ۱۳

هست عاصی را به رحمت افتقار
م ج رمان را لازم آمد انکسار ۱۴