شیخ بیان می‌کند که خداوند جان‌ها را چهل هزار سال پیش از آفرینش جسم‌ها آفرید و در محل قرب نگه داشت. سپس نوری بر آن‌ها تاباند و بر اساس میزان بهره‌ای که هر جان از آن نور داشت، آن‌ها را پرورش داد. کسانی که در این دنیا با هم انس و الفت دارند، در آنجا نیز به هم نزدیک بوده‌اند. این افراد دوستدار خدا هستند و هر که خدا را بجوید، به دیگران نزدیک می‌شود. حتی اگر در زمان‌ها و مکان‌های مختلف باشند، باز هم از یاد یکدیگر آرامش می‌یابند. این گروه به فضل خداوند آراسته‌اند و به هیچ چیز جز خدا توجه ندارند. کسانی که به کرامات و مقامات دل ببندند، در واقع به جای خدا، به نصیب خود پرستش می‌کنند.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مباحث دینی و معنوی دارد. همچنین، برخی عبارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.