سید علی بن شهاب الدین محمد، معروف به میر، از نوادگان امام زین العابدین(ع) بود. او از دوازده سالگی به عرفان روی آورد و تحت تربیت شیوخ بزرگی مانند شیخ شرف الدین محمود عبداللّه مزدقانی و تقی الدین علی دوستی سمنانی قرار گرفت. او جامع علوم ظاهری و باطنی بود، سه بار به سیاحت جهان پرداخت و با بسیاری از اولیاءاللّه ملاقات کرد. احوال و سخنان او در کتاب خلاصة المناقب ثبت شده است. او در سن 73 سالگی در ماوراءالنهر درگذشت و در ختلان دفن شد. چندین شعر عرفانی از او باقی مانده است که مضامین عشق الهی و ولایت امام علی(ع) را بیان می‌کنند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و تاریخی است که درک آن برای نوجوانان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشعار دارای مضامین پیچیده عرفانی هستند که نیاز به دانش پایه‌ای در زمینه تصوف و ادبیات عرفانی دارد.
بخش ۱۰۵ - علی همدانی قُدِّسَ رُوْحُهُ
از کنار خویش می‌یابم دمادم بوی یار
زان همی گیرم دمادم خویشتن را در کنار ۲
نه میانش را کناری نه کنارش را میان
وز میان آتش عشقش نمی‌یابم کنار ۳
قطعه ۴
پرسید عزیزی که علی ز اهل کجایی
گفتم به ولایات علی کز همدانم ۵
نه زان همه دانم که ندانند علی را
من زان همدانم که علی را همه دانم ۶
رباعی ۷
نه دیده بود که جستجویش نکند
نه کام و زبان که گفتگویش نکند ۸
هر دل که درو محبت او نبود
گر پیش سگ افکنند بویش نکند ۹
٭٭٭ ۱۰
حاشا که ز ضرب تیر و خنجر ترسیم
وز بستن پای و خستن سر ترسیم ۱۱
ما گرم روان دوزخ آشامانیم
از گفت و شنید خلق کمتر ترسیم ۱۲
٭٭٭ ۱۳
گر بدر منیری و سما منزل تو
وز کوثر اگر سرشته باشد گل تو ۱۴
گر مهر علی نباشد اندر دل تو
مسکین تو وسعی‌های بی حاصل تو ۱۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
