این متن درباره شیخ احمد بن محمد ابن قاسم بن منصور و ارادت او به شیخ ابوالقاسم جنید بغدادی است. او از بزرگان صوفیه و عالمان راسخ بود. شیخ ابوعلی کاتب، که از بزرگان متقدمین و محققین است، به اخلاص و عقیدت او اشاره کرده و او را فردی جامع در علوم شریعت، طریقت و حقیقت دانسته است. همچنین، تاریخ وفات او در سال 321 هجری ذکر شده و ابیاتی در وصف او آمده است.
متن حاوی مفاهیم عرفانی و تاریخی است که برای درک آن به دانش پیشینهای در زمینه تصوف و تاریخ اسلام نیاز است. همچنین، ابیات عربی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوان یا بدون آشنایی با ادبیات عرفانی دشوار باشد.
بخش ۲۱ - ابوعلی رودباری قُدِّسَ سِرُّه
وَحَقِّکَ لانَظَرْتُ لَکَ سِوَاکَا
بِعَیْنِ مَوَدَّةٍ حَتّی أَرَاکا ۲
مَنْلَمْیَکُنْبِکَ فانِیاً عَنْحَظِّهِ
وَعَنِ الهَوَیَ والأُنْسِ بِالأَحْبابِ ۳
أو تَیَّمَتْه صائبةٌ جَمَعَت لَه
مَا کانَ مُفْتَرِقا مِنَ الأَسْبابِ ۴
فَکَأنَّهُ بَیْنَ المَراتِبِ قائِمٌ
لِمُنالِ حَظٍّ اوَ جَزِیْلِ ثَوابِ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.