بخش ۴۸ - طیره شدن قاضی از سیلی درویش و سرزنش کردن صوفی قاضی را

گشت قاضی طَیْره صوفی گفت هَی
حُکْمِ تو عَدل است لاشک نیست غَی ۱

آنچه نَپْسَندی به خود ای شیخِ دین
چون پَسَندی بر برادر ای اَمین؟ ۲

این ندانی که پِیِ من چَهْ کَنی
هم در آن چَهْ عاقِبَت خود اَفْکَنی؟ ۳

مَنْ حَفَر بِئْرا نَخوانْدی از خَبَر؟
آنچه خوانْدی کُن عَمَل جانِ پدر ۴

این یکی حُکْمَت چُنین بُد در قَضا
که تورا آوَرْد سیلی بر قَفا ۵

وای بر اَحْکامِ دیگرهایِ تو
تا چه آرَد بر سَر و بر پایِ تو ۶

ظالِمی را رَحْم آری از کَرَم
که برایِ نَفْقه بادَت سه دِرَم ۷

دستِ ظالِم را بِبُر چه جایِ آن
که به دستِ او نَهی حُکْم و عِنان؟ ۸

تو بِدان بُز مانی ای مَجْهول‌داد
که نِژادِ گُرگ را او شیر داد ۹