شماره ۲۰۶ - بر جگر آبم نماند از آتش سودای او

بر جگر آبم نماند از آتش سودای او
خاک ره گشتم در این سودا که بوسم پای او ۱

بستم از غیرت در دل را بروی غیر دوست
تا که خلوتخانه چشم دلم شد جای او ۲

دارم از جنت فراغت با رخ جان پرورش
نیستم پروای طوبی با قد رعنای او ۳

ساکنان عالم بالا نهند از روی فخر
سر بر آن خاکی که بنهد پای بر بالای او ۴

سنبل اندر باغ پیچیده ز دست طره اش
لاله بر دل داغ دارد از رخ زیبای او ۵

گر ندیدی رسته از شکر نبات اینک ببین
سبزه خط بر لب شیرین شکرخای او ۶

کلبه تاریک من خواهم که یکشب تا بروز
روشنائی یابد از روی جهان آرای او ۷

گر ز دست من رود سرمایه سود دو کون
پای نتوانم کشیدن باز از سودای او ۸

از سر کویش بجنت روی کی آرد حسین
نیست غیر از کوی جانان جنت المأوای او ۹